Salve viator - een boek over een huis

teksten pr/voorlichting - schrijven en redigeren

Books

  • De magie van het strijkkwartet

     

  • Salve Viator

    Het boek Salve viator, een boek voor Merel, maakte ik in 2014-2015 in opdracht van Herma Millenaar. Ze kende het  leporello-viltboek Mijn Huis[3], dat ik van mijn eigen huis heb gemaakt: “Maak een boek van mijn huis. Ik geef je de vrije hand”. Wat een prachtige opdracht.

    Ik woonde een tijdje in haar huis. Alleen,om het huis te ondergaan, ongestoord te kunnen kijken wat het huis met mij zou doen, om zelf  iets met dat huis te kunnen doen.Voor het onderdeel waarin ik in beelden en hier en daar wat tekst haar leven, werk en belangstelling vastlegde, putte ik ook uit de uitgebreide interviews die ik haar afnam, ter voorbereiding op mijn foto’s van haar voor de expositie Grote Apeldoorners[0B], onderdeel van de Apeldoornse Fotobiënnale 2012. De wetenschap dat Merel, haar kleindochter, het boek ooit krijgt, had ook invloed op de inhoud; ik wilde ook graag dat Merel uit Salve viator dingen kon lezen over haar oma, die ze misschien nog niet wist.

    In Salve viator  laat ik Herma’s huis zien, door mijn ogen bekeken. De beelden die dat opleverde bracht ik uiteindelijk onder in thema’sals ‘flora & fauna’, ‘licht’, ‘cirkels’ of  ‘structuren’; soms werden dingen zichtbaar, die tot dusver ongezien waren gebleven.

    Het boek is feestelijk aan Herma overgedragen tijdens de opening van de expositie De dingen hebben jou nodig, om gezien te kunnen worden, mijn bijdrage aan de Apeldoornse Fotobiënnale 2014. Als  mede-exposant nodigde ik uit de jonge beeldend kunstenaar en grafisch ontwerper Willemieke van den Brink uit, die haar fascinerende serie boeken Tot de kern toonde, niet voor niets in september 2015  aangekocht door Meermanno Museum.

    In Mister Motley kun je een interview lezen met Willemieke en met mij: http://www.mistermotley.nl/

    Salve Viator

    Het boek Salve viator, een boek voor Merel, maakte ik in 2014-2015 in opdracht van Herma Millenaar. Ze kende het  leporello-viltboek Mijn Huis[3], dat ik van mijn eigen huis heb gemaakt: “Maak een boek van mijn huis. Ik geef je de vrije hand”. Wat een prachtige opdracht.

    Ik woonde een tijdje in haar huis. Alleen,om het huis te ondergaan, ongestoord te kunnen kijken wat het huis met mij zou doen, om zelf  iets met dat huis te kunnen doen.Voor het onderdeel waarin ik in beelden en hier en daar wat tekst haar leven, werk en belangstelling vastlegde, putte ik ook uit de uitgebreide interviews die ik haar afnam, ter voorbereiding op mijn foto’s van haar voor de expositie Grote Apeldoorners[0B], onderdeel van de Apeldoornse Fotobiënnale 2012. De wetenschap dat Merel, haar kleindochter, het boek ooit krijgt, had ook invloed op de inhoud; ik wilde ook graag dat Merel uit Salve viator dingen kon lezen over haar oma, die ze misschien nog niet wist.

    In Salve viator  laat ik Herma’s huis zien, door mijn ogen bekeken. De beelden die dat opleverde bracht ik uiteindelijk onder in thema’sals ‘flora & fauna’, ‘licht’, ‘cirkels’ of  ‘structuren’; soms werden dingen zichtbaar, die tot dusver ongezien waren gebleven.

    Het boek is feestelijk aan Herma overgedragen tijdens de opening van de expositie De dingen hebben jou nodig, om gezien te kunnen worden, mijn bijdrage aan de Apeldoornse Fotobiënnale 2014. Als  mede-exposant nodigde ik uit de jonge beeldend kunstenaar en grafisch ontwerper Willemieke van den Brink uit, die haar fascinerende serie boeken Tot de kern toonde, niet voor niets in september 2015  aangekocht door Meermanno Museum.

    In Mister Motley kun je een interview lezen met Willemieke en met mij: http://www.mistermotley.nl/

Tekst

  • Tekstschrijver PR / Voorlichting

    Sinds 1985 werk ik als freelance tekstschrijver op het gebied van pr en voorlichting. Meestal voor en soms bij bedrijven en organisaties. Samen met een bestaand team in de organisatie of in een eigen ad hoc-team creatieven (grafisch vormgever, fotograaf, webmaster, drukker).

    Grote en kleine opdrachtgevers, enkele benoemd: de gemeente Apeldoorn, Nachenius Tjeenk, Centraal Beheer Achmea, Gastec (nu: Kiwa Gastec), SenterNovem (nu: Agentschap nl), woonstichting De Marken, De Wellen/GGNet, beeldend kunstenaar Charlotte Lugt, grafisch vormgever Willemieke van den Brink en Rijkswaterstaat. Een greep uit de onderwerpen: de zorg, stadsontwikkeling, sociale woningbouw, vermogensbeheer, energiebesparing, gastechnologie, recreatie, muziek en beeldende kunst.

    Opdrachtgevers vroegen mij om tekst te schrijven, te bewerken of te redigeren voor nieuwsbrieven, handboeken, persberichten, webpagina’s, voordrachten, jaarverslagen, interviews, pr-advertenties of bedrijfspresentaties.

    Redigerenis overigens meer dan ‘even de d’s’en de ‘t’s nalopen’. Redigeren begint met: wat is doel en doelgroep? begrijpt die doelgroep de tekst trouwens?wat weten ze wel, en wat niet?Uitleggen van begrippen, waarvan je mag aannemen dat die voor de meeste lezers niet zo duidelijk zijn als voor de schrijver.Soms een nieuwe heldere indeling maken voor hoofdstukken,koppen en subkoppen ofeen zoekfunctie creëren. Altijd alle namen checken van alle commissies, functies, wetten en beleidsnota’s. Ook deverwijzingen naar websites. En als je er dan ook nog taal-, spel- en stijlfouten en het teveel aan wordengewordens uithaalt, te lange zinnen inkort, een persoonlijk voorwoord ook echt persoonlijk maakt, dan wordt het wel wat.

    Over mijn teksten zeggen opdrachtgevers en lezers: helder taalgebruik, samenvattingen die de essentie pakken. Over mij: ze denkt met je mee. Sterke punten: vaktechnische onderwerpen vertalen in tekst die begrijpelijk is voor de geïnteresseerde leek. Structuur aanbrengen inlappendekens tekst.

    Wil je zelf daarover ook graag de mening horen van een opdrachtgever? neem dan contact op met

    • Irene de Negro – Simons, directeur-bestuurder woonstichting De Marken, Schalkhaar

    0570 676125, denegro@demarken.nl

    • Willemieke van den Brink, Echter ontwerp, Zwolle

    06 135 90 149, willemiekevandenbrink@gmail.com

    Terugkijkend

    Voor zijn komende expositie ga ik schilder Theo Elfrink interviewen, in opdracht van de galerie. Bel aan bij zijn atelier in de pijler van de spoorbrug over de Waal in Nijmegen. Hij verwelkomt me hartelijk en zegt dan, bijna verontschuldigend: “Schilders praten niet …..” Ik doe mijn jas uit, we drinken koffie in de woonkamer en gaandan de trap op naar zijn atelier, op ooghoogte met de spoorbrug. En we praten. Over van alles, maar niet over zijn werk. Pas als het woord ‘interview’ helemaal uit zijn hoofd is verdwenen, beginnen we aanhet schilderen van zijn uitzicht, over de Waal, over zijn gevoel dat de rivier en het spoor hem ertoe brachten om te gaan reizen. Over schilderen ‘zonder voorbedachte rade’, impulsief. Verrast worden door wat je eigen hand doet. “Dat was een heel leuk gesprek”, zegt hij, bijna verbaasd, als we afscheid nemen.

    Met de grafisch vormgever naar een drukkerij. Kunnen jullie een bedrijfspresentatie maken, was devraag. Natuurlijk kunnen we dat. Moeten we daarvoor echt eerst langskomen? Absoluut.“Over dit bedrijf is eigenlijk niet zoveel te vertellen”, laat onze gastheer weten na binnenkomst. Enals we het bedrijf verlaten:  “Goh, dat er zoveel te vertellen is over de drukkerij”.

    Een fundament leggen, daar begint het mee: kijken, vragen stellen, inlezen en inleven.

    Tekstschrijver PR / Voorlichting

    Sinds 1985 werk ik als freelance tekstschrijver op het gebied van pr en voorlichting. Meestal voor en soms bij bedrijven en organisaties. Samen met een bestaand team in de organisatie of in een eigen ad hoc-team creatieven (grafisch vormgever, fotograaf, webmaster, drukker).

    Grote en kleine opdrachtgevers, enkele benoemd: de gemeente Apeldoorn, Nachenius Tjeenk, Centraal Beheer Achmea, Gastec (nu: Kiwa Gastec), SenterNovem (nu: Agentschap nl), woonstichting De Marken, De Wellen/GGNet, beeldend kunstenaar Charlotte Lugt, grafisch vormgever Willemieke van den Brink en Rijkswaterstaat. Een greep uit de onderwerpen: de zorg, stadsontwikkeling, sociale woningbouw, vermogensbeheer, energiebesparing, gastechnologie, recreatie, muziek en beeldende kunst.

    Opdrachtgevers vroegen mij om tekst te schrijven, te bewerken of te redigeren voor nieuwsbrieven, handboeken, persberichten, webpagina’s, voordrachten, jaarverslagen, interviews, pr-advertenties of bedrijfspresentaties.

    Redigerenis overigens meer dan ‘even de d’s’en de ‘t’s nalopen’. Redigeren begint met: wat is doel en doelgroep? begrijpt die doelgroep de tekst trouwens?wat weten ze wel, en wat niet?Uitleggen van begrippen, waarvan je mag aannemen dat die voor de meeste lezers niet zo duidelijk zijn als voor de schrijver.Soms een nieuwe heldere indeling maken voor hoofdstukken,koppen en subkoppen ofeen zoekfunctie creëren. Altijd alle namen checken van alle commissies, functies, wetten en beleidsnota’s. Ook deverwijzingen naar websites. En als je er dan ook nog taal-, spel- en stijlfouten en het teveel aan wordengewordens uithaalt, te lange zinnen inkort, een persoonlijk voorwoord ook echt persoonlijk maakt, dan wordt het wel wat.

    Over mijn teksten zeggen opdrachtgevers en lezers: helder taalgebruik, samenvattingen die de essentie pakken. Over mij: ze denkt met je mee. Sterke punten: vaktechnische onderwerpen vertalen in tekst die begrijpelijk is voor de geïnteresseerde leek. Structuur aanbrengen inlappendekens tekst.

    Wil je zelf daarover ook graag de mening horen van een opdrachtgever? neem dan contact op met

    • Irene de Negro – Simons, directeur-bestuurder woonstichting De Marken, Schalkhaar

    0570 676125, denegro@demarken.nl

    • Willemieke van den Brink, Echter ontwerp, Zwolle

    06 135 90 149, willemiekevandenbrink@gmail.com

    Terugkijkend

    Voor zijn komende expositie ga ik schilder Theo Elfrink interviewen, in opdracht van de galerie. Bel aan bij zijn atelier in de pijler van de spoorbrug over de Waal in Nijmegen. Hij verwelkomt me hartelijk en zegt dan, bijna verontschuldigend: “Schilders praten niet …..” Ik doe mijn jas uit, we drinken koffie in de woonkamer en gaandan de trap op naar zijn atelier, op ooghoogte met de spoorbrug. En we praten. Over van alles, maar niet over zijn werk. Pas als het woord ‘interview’ helemaal uit zijn hoofd is verdwenen, beginnen we aanhet schilderen van zijn uitzicht, over de Waal, over zijn gevoel dat de rivier en het spoor hem ertoe brachten om te gaan reizen. Over schilderen ‘zonder voorbedachte rade’, impulsief. Verrast worden door wat je eigen hand doet. “Dat was een heel leuk gesprek”, zegt hij, bijna verbaasd, als we afscheid nemen.

    Met de grafisch vormgever naar een drukkerij. Kunnen jullie een bedrijfspresentatie maken, was devraag. Natuurlijk kunnen we dat. Moeten we daarvoor echt eerst langskomen? Absoluut.“Over dit bedrijf is eigenlijk niet zoveel te vertellen”, laat onze gastheer weten na binnenkomst. Enals we het bedrijf verlaten:  “Goh, dat er zoveel te vertellen is over de drukkerij”.

    Een fundament leggen, daar begint het mee: kijken, vragen stellen, inlezen en inleven.

  • Sprengendorp presenteert

    HUIS

    Het project HUIS is ontstaan uit de vraag van de Apeldoornse wooncorporatie De Goede Woning aan beeldend kunstenaar Francoise Braun: kun jij een kunstproject met en voor de bewoners van de wijk Sprengendorp bedenken? Gaandeweg ontstond het idee van een verhalen-vertel-voorstelling toen een veelheid aan mooie verhalen over het leven in het dorp boven water kwam.

    Sprengendorp is een uniek wijkje, het werd in 1923 gebouwd als één van de eerste sociale woningbouw-projecten in Apeldoorn. In 1985 werd het de eerste Apeldoornse buurt die op de monumentenlijst kwam. De gemiddelde leeftijd wordt steeds hoger; tijd om de verhalen van Sprengendorp vast te leggen voor de toekomst, vond Francoise. Persoonlijke verhalen van de bewoners, die een tijdsbeeld geven van het Apeldoorn van 1923 tot nu,  maar ook een deel van de  wereldgeschiedenis in zich hebben.

    Zo werden bewoners vertellers. Elf schrijvers uit Apeldoorn en omstreken hebben de bewoners geïnterviewd om hun eigen verhaal op papier tezetten. Ik was één van die schrijvers.Mijn bewoner was Mieke Wakkers ‘het vrouwtje van de brand’. Onder leiding van Marjolijn van den Berg, docent theaterschrijven, zijn de interviews omgewerkt tot theaterteksten. Daarna konden de nieuwbakken acteurs beginnen met repeteren.

    Gedurende twee weekenden in mei 2012 hebben deze acteurs, met hun eigen voortuin als podium, hun verhalen verteld aan het publiek: bewoners van Sprengendorp en mensen van buiten.Onderweg van het ene podium naar het andere, vertelde de gids, die de bezoekers voorging, een ‘gidsverhaal’. Ook de gidsverhalen waren geënt op herinneringen van de bewoners van Sprengendorp.

    geput uit: www.francoisebraun.nl/community-art/sprengendorp

     

    Sprengendorp presenteert

    HUIS

    Het project HUIS is ontstaan uit de vraag van de Apeldoornse wooncorporatie De Goede Woning aan beeldend kunstenaar Francoise Braun: kun jij een kunstproject met en voor de bewoners van de wijk Sprengendorp bedenken? Gaandeweg ontstond het idee van een verhalen-vertel-voorstelling toen een veelheid aan mooie verhalen over het leven in het dorp boven water kwam.

    Sprengendorp is een uniek wijkje, het werd in 1923 gebouwd als één van de eerste sociale woningbouw-projecten in Apeldoorn. In 1985 werd het de eerste Apeldoornse buurt die op de monumentenlijst kwam. De gemiddelde leeftijd wordt steeds hoger; tijd om de verhalen van Sprengendorp vast te leggen voor de toekomst, vond Francoise. Persoonlijke verhalen van de bewoners, die een tijdsbeeld geven van het Apeldoorn van 1923 tot nu,  maar ook een deel van de  wereldgeschiedenis in zich hebben.

    Zo werden bewoners vertellers. Elf schrijvers uit Apeldoorn en omstreken hebben de bewoners geïnterviewd om hun eigen verhaal op papier tezetten. Ik was één van die schrijvers.Mijn bewoner was Mieke Wakkers ‘het vrouwtje van de brand’. Onder leiding van Marjolijn van den Berg, docent theaterschrijven, zijn de interviews omgewerkt tot theaterteksten. Daarna konden de nieuwbakken acteurs beginnen met repeteren.

    Gedurende twee weekenden in mei 2012 hebben deze acteurs, met hun eigen voortuin als podium, hun verhalen verteld aan het publiek: bewoners van Sprengendorp en mensen van buiten.Onderweg van het ene podium naar het andere, vertelde de gids, die de bezoekers voorging, een ‘gidsverhaal’. Ook de gidsverhalen waren geënt op herinneringen van de bewoners van Sprengendorp.

    geput uit: www.francoisebraun.nl/community-art/sprengendorp